قواعد تجوید: نون ساکن، میم ساکن، قلقله و مد

اظهار إظهار

حروف: ء ه ع ح غ خ

نون آشکارا و بدون غنه خوانده می‌شود.

اظهار مطلق إظهار مطلق

حروف: و ي

هرگاه نون ساکن و واو یا یاء در یک کلمه بیایند، ادغام نمی‌شود و نون آشکار خوانده می‌شود.

ادغام با غنه إدغام بغنة

حروف: ي ن م و

نون در حرف بعدی ادغام می‌شود و به اندازهٔ دو حرکت غنه نگه داشته می‌شود.

ادغام بی‌غنه إدغام بغير غنة

حروف: ل ر

نون به‌طور کامل در حرف بعدی ادغام می‌شود و غنه انجام نمی‌شود.

ادغام مثلین با غنه إدغام المتماثلين

حروف: ن

نون ساکن در نونِ حرکت‌دارِ همانند خود ادغام می‌شود؛ غنه نگه داشته می‌شود.

اقلاب إقلاب

حروف: ب

نون به میم بدل می‌شود و با لب‌های بسته به اندازهٔ دو حرکت غنه نگه داشته می‌شود.

اخفاء إخفاء

حروف: ت ث ج د ذ ز س ش ص ض ط ظ ف ق ك

نون نه کاملاً آشکار است و نه کاملاً ادغام‌شده؛ پنهان و با دو حرکت غنه خوانده می‌شود.

اخفای شفوی إخفاء شفوي

حروف: ب

میم ساکن پیش از باء، با لب‌هایی که آرام بسته‌اند، همراه با غنه پنهان می‌شود.

ادغام مثلین با غنه إدغام مثلين

حروف: م

میم ساکن در میم بعدی ادغام می‌شود؛ به اندازهٔ دو حرکت غنه نگه داشته می‌شود.

اظهار شفوی إظهار شفوي

میم ساکن پیش از بیست‌وشش حرف دیگر آشکارا خوانده می‌شود.

غنه غنّة

حروف: نّ مّ

نون مشدد و میم مشدد به اندازهٔ دو حرکت با نگه داشتن آوا در بینی خوانده می‌شوند.

قلقله قلقلة

حروف: ق ط ب ج د

هنگامی که ساکن باشند، با جنبشی خفیف (لرزشی کوتاه) خوانده می‌شوند.

مد طبیعی المد الطبيعي

حروف: ا و ي

اگر پس از حرف مد همزه یا سکون نباشد، به اندازهٔ دو حرکت کشیده می‌شود.

مد متصل المد المتصل

حروف: ا و ي

هرگاه حرف مد و همزه در یک کلمه بیایند، چهار تا پنج حرکت کشیده می‌شود.

مد منفصل المد المنفصل

حروف: ا و ي

هرگاه حرف مد در پایان کلمه و همزه در آغاز کلمهٔ بعد باشد، چهار تا پنج حرکت کشیده می‌شود.

مد لازم المد اللازم

حروف: ا و ي

هرگاه پس از حرف مد حرفی مشدد یا دارای سکون اصلی بیاید، شش حرکت (سه الف) کشیده می‌شود.

مد عارض المد العارض

حروف: ا و ي

هرگاه حرف پس از حرف مد به سبب وقف ساکن شود، دو، چهار یا شش حرکت کشیده می‌شود.